Datos personales

Mi foto
Aunque vayan sin cresta, son mucho más combativos contra el sistema los que estudian y se preparan para transformar la realidad.

viernes, 31 de agosto de 2012


¿Y cuantas veces extrañamos a alguien? y ¿Cuanto?¿ A caso existen suficientes metros cúbicos para medir todo eso? 
Hace tiempo alguien me enseñó que en la vida es inevitable perder a gente a la que queremos, se trata de un ciclo, gente que se va para dar paso a otra nueva. Aquel alguien también mencionó que echar de menos a alguien no es fácil, y las personas, necesitamos diferentes fases, situaciones,  para poder mirar hacia adelante, y asimilar que esa persona no esta y que quizás no volverá.
 Negación, tal como indica la palabra negamos que esa persona no esta, la buscamos en cada rincón donde solía estar, seguimos sus pasos, buscamos su voz , su sonrisa y lanzamos un mensaje al mar a ver si el encuentra su mirada. Y cuando asimilamos que esa persona no esta a nuestro lado, que tal vez se ha ido por un tiempo o tal vez para siempre, entonces nuestra mente deja la negación a un lado para dejar paso a la ira. En la ira, en ese punto, es cuando te preguntas ¿Porque? ¿Porque el y no yo?  y es cuando asimilamos que ya no esta pero no queremos aceptarlo, preferimos estar enfadados con el mundo y gritarle a quien sea en busca de una respuesta. Y tal vez tan solo sean unas horas o tal vez años, porque cada persona necesita su tiempo para decir adiós. Luego llega la fase de depresión, es cuando quieres estar solo, cuando tu corazón se da cuenta de que por mucho que busques esa persona, ese alguien, esta dentro de ti, muy dentro y te duele quererle, pero es que aveces las cosas se acaban por mucho que nosotros no queramos, y ahí es cuando nos damos cuenta de todo aquello que no hemos podido hacer junto a esa persona, y empieza la siguiente fase, la negociación, aquí es cuando repartes un poquito de esa persona y te lo guardas dentro, y piensas en todo lo que le hubiese gustado hacer a ese alguien, todos sus sueños y es entonces cuando cada cosa que haces la vives también por el y lo más gracioso de esta fase es que tal vez al final de tus días lleves más de veinte vidas que vivir. Y ahora si es cuando todo ha terminado, con la aceptación, aquí es cuando libremente, sin ninguna atadura puedes decir "Te extraño así a voz bajita, y a latidos altos" ahora es cuando esa persona esta contigo, cuando realmente te sientes feliz al recordarlo. 

martes, 22 de mayo de 2012



"Ríete de la noche,del día, de la luna,ríete de las calles, ríete de este torpe muchacho que te quiere"

Llegas un día con las maletas cargadas de ilusiones, de amores imposibles, de pasiones sin desatar, de sueños que cada noche quieres explorar. Y como llegas te vas, sin un espacio definido de tiempo, sin nadie que te diga que ha terminado tu viaje, que tu corazón ha caducado, y que tu pasaporte para vivir se ha roto en mil pedazos. Y tal vez aun te quedaba mucho por sentir, tal vez no te habías enamorado , quizás eras alguien que encontró su camino, o tal vez tratabas de buscarlo. Pero para que luchar contra los irremediables, contra aquello que no podemos controlar.

Vive sin control, déjate llevar por cada uno de tus impulsos, sonríe aunque por dentro se caiga tu mundo, pide un deseo cada noche de San Juan, pasea cada noche estrellada con quien te robe el aliento.

domingo, 6 de mayo de 2012

Y así empieza esta historia y así termino la anterior. Porque en esta vida no hay más que borrón y cuenta nueva, nuevas historias, diferentes etapas. 
Y de eso se trata de si tapas o destapas tus sueños, de si follas o fallas, de si vienes o vas de sentarse a pensar o pararse y sentir la belleza de la vida. Yo prefiero pensar que es un funeral por adelantado, es ese momento en que quemas los intentos  fallidos de vivir , es el momento en el que sabes que las cosas van a cambiar, es el momento en el que empiezas a valorar todos los días que no volverán, y te ilusiona saber que queda mucho por sentir.
Ese día te das cuenta de que los te quiero ya no tienen tanto significado como antes y que sus besos,sus caricias y su sonrisa ya no te hacen sentir lo mismo y es que aveces las cosas se acaban por mucho que nosotros no queramos. Y puede que llores, que sufras y que te sientas tan roto y solo que lances un mensaje en busca de ayuda al mar de las mil y una sonrisas, que busques sus ojos y sus gestos en miles de personas más y que nadie se le iguale, pero en algún momento, ese sentimiento desaparecerá y será entonces cuando vuelvas a sentirte vivo, cuando en tu risa sin prisa no se esconda un abismo de tristeza. Ese día sonreirás a los recuerdos, y mirarás al pasado deseando saber sobre tu futuro, y vivirás el presente ya que sabrás que la vida solo se vive una vez. 

martes, 6 de diciembre de 2011

Mirada hacia delante, anda erguido, que no te pare nadie ni nada, que no te asuste todo aquello que algún día te asusto, no le temas al infierno que al final es donde iremos tu y yo, no te preocupes por si tu sonrisa es perfecta fíjate a quien haces sonreír, que no caigan lágrimas de tus ojos, ilumina mi mirada con tu voz. Voy a estar a tu lado, en lo bueno, en lo malo y en lo peor; porque me da igual, rubio que moreno, guapo que feo, me da igual mientras que al primero que vea al despertar sea a ti.

Tevuic, en pros, en contres i en intermitjos.

domingo, 20 de noviembre de 2011

"Perdóname, de verdad lo siento por hacerte malgastar todo este tiempo conmigo, quizás es demasiado tarde pero, pienso que será mejor así, cada uno por su lado, y si te he visto no me acuerdo. Porque quien se fue a Sevilla perdió su silla, y en este caso no la va a recuperar." Pienso que es una buena forma de terminar, y porque no pasar a verdad. Y es entonces cuando me siento pequeña pequeña, te miro a los ojos, y empiezo a encoger  todavía más si cabe, y ahora es cuando lo veo, no puedo. No puedo dejar de quererte, no puedo aunque lo intente, con todas mis fuerzas, no logro imaginarme un mañana sin ti, quiero estar contigo ¿Sabes porque te repito tantas veces que lo nuestro es para siempre? Porque en el fondo, me puede saber que quizás algún día esto terminará, me jode saber que no me querrás toda una eternidad, me duele pensar que mañana viene una rubia, guapa con ojos azules, y te pierdo. Que al final soy la misma tonta, enamorada y tal vez un poco celosa. Pero soy esa tonta que se queda sin aliento cuando la besas.

jueves, 3 de noviembre de 2011

Sin dudarlo ni un segundo diría que lo primero que vi en el fue su mirada, me perdía entre sus penetrantes ojos oscuros, y yo intentaba encontrarme pero en el frondoso bosque, en ese choque de miradas seguido por sonrisas tontas, ¿Para que intentarlo? No valía la pena, estaba perdida, otra vez. Y de pronto me armé de valor y con la voz a media oída entre susurros y gritos ahogados te pregunte: ¿Sabes que es lo que más me gusta de cuando conoces a alguien? Que nunca sabes lo importante que puede llegar a ser para ti. Aveces no se trata  de quien sea o como sea, sino del mero echo de que cuando no esta a tu lado te vuelves sensible y desprotegido, echas de menos su olor, su pelo, incluso sus gestos raros. Nos planteamos esa misera pregunta de ¿Quien estará pensando en mi, en este mismo instante? Somos egoístas. Pero cuando conoces  a alguien, cuando ese alguien forma parte aunque tan solo sea de una milésima parte de tu vida, entonces, nada sigue el curso de las cosas, y si ese alguien de verdad es importante, te arrastrará a ti y a tus no puedo, a un nosotros juntos podemos. 







martes, 25 de octubre de 2011

Vaig a estar amb tu ¿Saps? Perque no se quan m'enamorí de tu ni quant, perque no hi han metres cubics ni litres per a mesurar tot aixó. Pero si sé perque, perque cuant m'abraçes, el món se para per unes mil·lésimes de segons i eixa sensació es increible. Perque quan estem a apenes centimetres l'un de l'altre hem deixes sense oxigen, nitrogen i tota la taula periódica. T'estime.

24012011
¡ Mata-me! ¡ Llévame al mismísimo infierno! Me da igual todo lo demás si al despertar lo primero que veo, es tu sonrisa, si la primera frase del día es te quiero, aunque esto no funcione yo seguiré a tu lado, porque no hay nada mejor que tu.
I never gonna leave this bed.

lunes, 17 de octubre de 2011

¿Sabes que es lo que más me gusta de cuando conoces a alguien? Que nunca sabes lo importante que puede llegar a ser para ti. Aveces no se trata  de quien sea o como sea, sino del mero echo de que cuando no esta a tu lado te vuelves sensible y desprotegido, echas de menos su olor, su pelo, incluso sus gestos raros. Tal vez yo sea estúpida y lo admito, y me gusta ser así, y confiar en las personas ciegamente, y que me fallen porque quien no me quiera a su lado, que le follen. Y la cosa de todo es que no sabemos lo que sentimos por el mundo que nos rodea, no nos planteamos esa misera pregunta de ¿Quien estará pensando en mi, en este mismo instante? Somos egoístas. Pero cuando conoces  a alguien, cuando ese alguien forma parte aunque tan solo sea de una milésima parte de tu vida, entonces, nada sigue el curso de las cosas, y si ese alguien de verdad es importante, te arrastrará a ti y a tus no puedo, a un nosotros juntos podemos. 
Ni flores, ni velas, ni luz de luna. Ése es el verdadero romanticismo: alguien que llegue, te empuje a hacer cosas de las que jamás te creíste capaz y que arrase de un plumazo con tus principios, tus valores, tus yo nunca, tus yo qué va.

lunes, 10 de octubre de 2011

-Pero tu, ¿Que et penses que estas fent? ¿De veritat creus que tu deus lluïtar per l'ensenyament públic? Jo ho dubte la veritat, creus que tens eixe dret? Qui t'has pensat que ets?  Tú, el mateix que no deixa els seus companys estudiar, tu penses lluitar? En el fons tu saps que si vas a l'escola es perque és obligatori, i si penses que amb vestir estrafolari, parlar per parlar, i fingir que lluítes per cambiar la realitat vas a aconseguir alguna cosa, ho sent molt pero estas equivocat. Pense que aquells que volem cambiar de veritat la cruel realitat que avui en día ens persegeix, lluitem estudiant, i defensant els nostres drets a l'escola, a l'institut o a l'universitat, perque encara que no ens revindiquem, que no anem a totes eixes manifestacións o que pot ser no vestim com per a atacar el sistema. Sóm persones que tenim una meta en la vida, que anat a clase tots els díes creixem amés de com a essers humans, com a persones, tenim les nostres idees clares i de veritat aprofitem cada segon de l'ensenyament públic.
Una lluita constant per arribar als nostres somnis.
-Hola, cuanto tiempo sin verte, ¿Que es de tu vida? Se me olvido quererte, te deje olvidado, apartado. Y tal vez te mienta si te digo que estas a mi lado y que puedes contar conmigo, pero ambos sabemos que somos parte del pasado, de algo que ya no existe que se extinguió entre sonrisas y lágrimas.
+Me encantan tus ojos azules             
-Una pena que sean marrones               

domingo, 9 de octubre de 2011

Nos empeñamos en creer en algo, algo que en realidad no existe, nos empeñamos en confiar ciegamente en las personas hasta que nos fallan, vivimos creyendo que cierto día nuestros planes serán nuestra vida, que la vida es fácil,  y que podemos llegar a ser inmortales. Pero, con el tiempo aprendemos que el mundo esta demasiado mal repartido como para tener miedo a ser feliz.
Live in a different world.

domingo, 2 de octubre de 2011

-Solo intento ayudarte, intentar que olvides tus problemas.
-¿Sabes que? Que no me vale para nada que tu intentes que yo olvide mis problemas porque cuando te gires, cuando te vayas, los problemas van a seguir, y si puedo tratar de sonreír, de gritar, de soñar, pero esto... lo debo superar. .
-Entonces que piensas hacer, pagar tu mal humor conmigo.
-No me parece justo, y ¿Sabes porque? Porque cuando nadie esta a mi lado lo estas tú, porque cuando llueve tu eres el que me enseña que siempre alguien se ahoga, porque me enseñas que la verdad se lee en los ojos, y que las personas a las que de verdad les importas aunque escondas tus lágrimas bajo sonrisas fingidas, saben que te muerdes los labios por no echar a llorar. No me parece justo porque tú el mismo que me hace llorar, eres el que siempre me saca una sonrisa.
¿Sabes que ocurre? Que ya no es una decepción de los demás, llega a ser una decepción propia, yo se que antes no era así, yo sonreía, cada día me levantaba y sonreía, pero mis no puedo me tienen vetada de ser feliz, y sabes eso de la primera mirada, la primera palabra, yo tuve una historia de esas, de echo tengo una historia de esas. Así que no hace falta que me digas eso de que te levantas y quieres estar con esa persona, que tal vez conoces unos días, unos meses o tal vez algún año que otro, tampoco quiero escuchar más "cuando termine te arrepentirás porque va a terminar algún día", pero... ¿Sabes que ocurre? Que esa persona es la que arrastra tus no puedo o no debo al olvido, quien un día te lleva a hacer eso que alguna vez dejaste por miedo, quien te cambia la forma de pensar y te arrastra al mismo infierno, porque si amas, eres un pecador, si eres capaz de llorar por la misma persona que te hace reír, muchos pensaran que eres un completo idiota, pero eres un idiota enamorado. Y puedes pensar que el amor es una hoja de papel emborronada con sueños, con castillos de princesas y fueron felices y comieron perdices. Pero no, amar es entender el rechazo, entender que te van a hacer daño, y entender que detrás de una decepción viene una nueva ilusión, amar es llorar de alegría cuando te dicen te quiero. Amar, es estar insoportable y depender de otra persona, y claro que duele... Pero el amor es una simple reacción química, el amor, es un dolor agradable.

lunes, 19 de septiembre de 2011

-¿Puedo pedirte algo? Pasa a por mi cuando quieras estoy preparada para ti, cuando este a punto de bajar el último escalón abrázame muy fuerte, evita que tropiece y vuelva a caer. Cuando paseemos por la calle dame la mano y guíame, llévame a ese lugar secreto que vas cuando necesitas estar solo, y cuando lleguemos susurrame al oído lo que sientes por mi. Yo solo te digo que me muero por tener algo contigo.

jueves, 15 de septiembre de 2011


Los problemas no se deben olvidar, se deben afrontar. Hoy puedo fingir estar bien y olvidarme de todo por un momento pero mañana estaré peor de lo que jamás he estado porque aquelló que ayer olvide, hoy sigue conmigo. Y estoy hasta los mismísimos , así de claro, la vida no va a sonreírme lo se, pero yo a ella sí, joder, yo le voy a sonreir, le voy a llorar, y me voy a burlar de ella, porque nadie me va a decir que debo hacer, nadie se va a meter en mi vida, nadie va a subestimar-me, soy demasiado débil  soy persona, pero puedo afrontarlo , claro que puedo, pero, tengo miedo, siempre he tenido miedo a enamorarme y ahora, joder ahora lo estoy, y me doy cuenta de lo que es depender de otra persona y que el intenta ayudarte pero es un circulo vicioso porque a veces el mismo es el que te hace llorar, y no quiero que mi felicidad dependa de otra persona, quiero que mi felicidad dependa de el, y que si el tiene un problema lo tenemos los dos, y lo afrontamos y lo cogemos por los cuernos porque si no nos puede, y no somos, dos, somos solo uno, y he aprendido algo, jamás, nada, ni nadie va a derribarme porque estoy harta de llorar, de mentirme a mi misma joder, soy fuerte, y mi vida, vale la pena.

Déjame que te cuente...



domingo, 11 de septiembre de 2011

Hoy es 11 de Septiembre de 2001, se respira la tranquilidad en Nueva York. En este instante, alguien despierta, y alguien llega a casa después de un día de fiesta, alguien coge un vuelo, y alguien lo pierde, seguramente ahora mismo, alguien esta besando a otra persona, alguien corre por miedo, y una pareja folla apasionadamente, alguien lucha por lo que quiere, y otro rompe con sus ideales, a alguien le están rompiendo el corazón, alguien llora desconsoladamente en su habitación  y otro alguien sonríe, alguien sueña, alguien toma pastillas para no soñar, alguien ayuda a la gente, y alguien no sabe en que se ha convertido, hoy alguien tiene ilusión porque al fin se ha enamorado, y alguien se ha enfadado y no ha abrazado a la persona a la que ama.
Ya ha roto el mar contra ellas, el tsunami de emociones ha empezado y ha arrasado con todo, ellos esperaban que sus caminos se volvieran a unir, pero ha llegado el momento... Las torres, han caído. El caos es inmediato, el polvo y la ceniza se apoderan de la ciudad, la gente pide ayuda, a gritos de esperanza, pero... es tan complicado, gente muere, asfixiada, y otra gente simplemente decide caer en picado. Día 15 de Septiembre, el caos esta superado, pero los corazones no han sanado, no ha habido despedida, ni un simple hasta luego.

viernes, 2 de septiembre de 2011

Mi problema no es el machismo, ni el pensamiento anticuado en pleno siglo XXI. Mi problema es cuando el hombre se cree superior, con más derechos, cuando la mujer solo sirve para ser ama de casa y cuidar de los niños y su marido. Cuando debe soportar los gritos, de su marido. Pero mi verdadero problema con el machismo es cuando el hombre le pone la mano encima a la mujer, entonces, es cuando demuestra que efectivamente somos la raza animal más deplorable, ¿Que derecho tiene sobre esa persona? El que ella le ha dejado tener. Al igual que no soporto los comentarios homófogos, que importa el sexo cuando una persona es feliz junto a otra, y que importan sus creencias o su forma de vivir. Al fin y al cabo ellos son lo que perjudican al mundo con sus comentarios y sus pensamientos recíprocos.

lunes, 29 de agosto de 2011

Pequeña heroína


Hoy, en la ciudad el cielo esta oscuro, ella recorre las calles en busca de ayuda, no necesita dinero, ni salud, necesita un hogar, pues con solo 14 años su madre les ha dejado, a ella y a su hermano mellizo. Su vida nunca ha sido demasiado afortunada, mira fotografías de cuando ella estaba con ellos hace poco tiempo, pero para ella es eterno, parece que haga años que no siente su olor, que no le da su beso de buenas noches. Su padre, ¿Para que nombrarlo? Les abandonó, a los tres cuando ellos apenas entendían lo que es amar. Ahora solo le queda el recuerdo, el recuerdo de su madre, es duro ver que tan joven se quede sin nadie a su lado, sin nadie que la vea cuando le den su primer beso, sin nadie con quien hablar sobre su primera vez, nadie que le enseñe como arreglarse, como maquillarse, nadie que la vea como sigue hacia delante. Esta ella, su hermano. Y toda una vida por delante. Se sumerge entre los versos de las canciones que su teléfono móvil reproduce, se siente sola, aunque la rodean millones de personas, su hermano es más fuerte, ella... la apariencia, intenta disimularlo, intenta no pensar en ello, pero ¿Como, como coño se olvida de algo necesario? Pero, la vida por desgracia es injusta, en el tiempo en el que vivimos , enfermedades, drogas, mucha mierda nos sigue cada día, el mundo es un problema, la vida... La vida es lo que tu quieres que sea. Y si, pequeña heroína, debes seguir tus sueños, seguir hacia delante, y crear tu vida, debes sonreír, debes pensar que ella allá donde este va a estar a tu lado, debes creerte-lo, creerte que eres única, y que a pesar de tus caídas, de que la suerte quizás no te acompañe, la vida esta llena de sorpresas. Llénate de valor, y anda erguida hacía el infinito, haz lo que tus sueños te pidan , y piensa que que aunque el día este gris, no siempre llueve.
Se fuerte, no te rindas, no te quedes en silencio.

miércoles, 24 de agosto de 2011

Rie cuando puedas


Ahí me tenéis en uno de esos días en los que nadie te coge el teléfono y las paredes se te echan encima, yo se que siempre hay salida pero saber que todo irá a mejor no quita que me sienta echo una porquería, pasan los años, los proyectos, los sueños. ¿Recuerdas como querías ser cuando eras pequeño? Crecer es darse cuenta de que la vida no es como quisieras que fuera todo es mucho más complejo. Responsabilidades, luchas, deberes, sonreír cuando no te apetece, mentir para no hacer daño a la gente que quieres, fingir cuando perfectamente sabes que te mienten. ¿Merece la pena hacer lo que se supone que debes más veces de lo que realmente quieres? ¿Porque terminé haciendo lo que todos hacen? Si se supone que siempre me sentí diferente. He sido un cobarde disfrazado de valiente, siempre pendiente del que dirá la gente. Escondo mis miedos para parecer fuerte, pero ya no más es hora de ser consecuente, porque, porque creo que lo he visto amigo y ja. Quizás la clave para ser realmente feliz sea, reír cuando puedas y llorar cuando lo necesites, ser honesto con uno mismo, centrarse en lo importante y olvidarse del ruido. Quizás la clave para ser realmente feliz sea, reír cuando puedas y llorar cuando lo necesites, no cegarse con los objetivos, tratar de relajarse y vivir algo más tranquilo. Con este tema me hago una promesa, y es hacer lo que sea para encontrar soluciones no problemas, se que no soy perfecto, bien, no me castigaré más por no serlo, voy a aprender a decir que no, a aceptarme como soy, a medir el valor, porque a veces fui valiente por miedo, se que suena extraño pero ¿Sabes que? Lo peor de todo es que es cierto. Hoy busco, dormir a gusto, no suena muy ambicioso pero créeme es mucho, yo llevo treinta años estudiando la vida, que no hay mal que por bien no venga, eso es mentira. Me centraré en lo importante, en mi familia, en mis amigos, en mi pasión por el arte. Aceptaré que tengo derecho a estar de bajón de vez en cuando, porque estar de bajón es humano. No pienso rendirme ante ningún problema, confío en mi soy capaz de vencer lo que sea, volveré a caer millones de veces, pero siempre volveré a erguirme porque me di cuenta de que...Quizás la clave para ser realmente feliz sea, reír cuando puedas y llorar cuando lo necesites, ser honesto con uno mismo, centrarse en lo importante y olvidarse del ruido. Quizás la clave para ser realmente feliz sea, reír cuando puedas y llorar cuando lo necesites, no cegarse con los objetivos, tratar de relajarse y vivir algo más tranquilo.
El chojin